Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης — 19ος αιώνας

Αργοπορημένοι κι αμετανόητοι επιστρέφουμε για πέμπτη φορά στον τόπο του εγκλήματος, αυτή τη φορά για να εστιάσουμε σε 5 ποιήματα του 19ου αιώνα που «μας μπήκαν στο μάτι». Ελπίζουμε να μας κάνετε την τιμή να στείλετε τη δική σας μεταφραστική εκδοχή στη διεύθυνση που υπάρχει στην ταυτότητα του ιστολογίου.

Επειδή δεν τα πάω καλά με τις προθεσμίες (εξάλλου είχα προαναγγείλει αυτή την Ιστοσυνάντηση πριν από αρκετούς μήνες…), να ξέρετε ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει βία: το καλοκαίρι είναι δικό σας — η ανάρτηση των μεταφράσεων θα ξεκινήσει αρχές Σεπτέμβρη.

Καλή ανάγνωση, καλή απόλαυση, καλές διακοπές, και καλή μετάφραση…


1. John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)

This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.


2. Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)

I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,
I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.


3. Emily Dickinson (1830-1886) - I died for Beauty — but was scarce (1890)

I died for Beauty — but was scarce
Adjusted in the Tomb
When One who died for Truth, was lain
In an adjoining room —

He questioned softly "Why I failed"?
"For Beauty", I replied —
"And I — for Truth — Themself are One —
We Brethren, are", He said —

And so, as Kinsmen, met a Night —
We talked between the Rooms —
Until the Moss had reached our lips —
And covered up — our names —


4. Christina Rossetti (1830-1894) – Remember (1862)

Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go yet turning stay.
Remember me when no more, day by day,
You tell me of our future that you planned:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.


5. Thomas Moore (1779-1852) - Farewell!—but whenever you welcome the hour (1813)

Farewell! but whenever you welcome the hour
Which awakens the night-song of mirth in your bow'r,
Then think of the friend who once welcom'd it too,
And forgot his own grief to be happy with you.
His griefs may return, not a hope may remain,
Of the few that have brighten'd his pathway of pain,
But he ne'er will forget his short vision that threw
Its enchantment around him, while ling'ring with you.

And still on that evening, when pleasure fills up
To the highest top sparkle each heart and each cup,
Where'er my path lies, be it gloomy or bright,
My soul, happy friends! shall be with you that night;
Shall join in your revels, your sports and your wiles,
And return to me, beaming all o'er with your smiles! --
Too blest, if it tells me, that, 'mid the gay cheer,
Some kind voice had murmur'd, I wish he were here!

Let Fate do her worst, there are relics of joy,
Bright dreams of the past, which she cannot destroy;
Which come, in the night-time of sorrow and care,
And bring back the features that joy us'd to wear.
Long, long be my heart with such memories fill'd!
Like the vase in which roses have once been distill'd --
You may break, you may ruin the vase if you will,
But the scent of the roses will hang round it still.

Γαλαζοπράσινη ταυτοσημία

Δεν πρόκειται για ανάλυση της πολιτικής ταυτότητας απόψεων των δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά για μια από τις καλύτερες οπτικές απάτες που έχω δει. Οι γαλάζιες και οι πράσινες σπείρες που φαίνονται στην εικόνα έχουν στην πραγματικότητα το ίδιο χρώμα! Μπορείτε να κατεβάσετε την εικόνα στον υπολογιστή σας και να τη μεγεθύνετε, και θα το διαπιστώσετε με τα μάτια σας. Ή μπορείτε να πάτε στο Bad Astronomy, όπου θα βρείτε τη μεγέθυνση έτοιμη.

Όπως λέει και ο Phil Plait στο παραπάνω λινκ, μην εμπιστεύεστε απόλυτα τα μάτια σας. Κι αν νομίσετε ποτέ πως είδατε ούφο ή φάντασμα, ξανασκεφτείτε το...

Καλό βόλι...

[Το σκίτσο είναι ευγενική χορηγία του Περαστικού.]

Η Δ' Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης σε μορφή pdf

Βρήκα λίγο χρόνο, κι έτσι έφτιαξα σε pdf και την Τέταρτη Ιστοσυνάντησή μας, που ήταν αφιερωμένη στον E. E. Cummings. Μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ ή από τη δεξιά στήλη.

Αυτή την περίοδο προσπαθώ (όποτε προλαβαίνω δηλαδή) να καταλήξω στα πέντε ποιήματα της Πέμπτης Ιστοσυνάντησης. Ελπίζω να μην αργήσω πολύ...

Υλική αποζημίωση για ηθική αυτομείωση...

Με τα αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν που με χαρακτηρίζουν τελευταία, δηλώνω κι εγώ, μετά τον Νίκο Σαραντάκο, τη συμπαράστασή μου στον Γιάννη Χάρη για την απαράδεκτη αγωγή που έκανε εναντίον του ο Μητροπολίτης Πειραιώς, ο οποίος πριν λίγους μήνες είχε στραφεί και εναντίον του ακτιβιστή Λύο Καλοβυρνά γιατί από τις σελίδες του περιοδικού 10% «τόλμησε» να στηλιτεύσει τις ανοησίες που εκστόμισε ο «Άγιος».

Ο κ. Σεραφείμ, σε δηλώσεις του με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, είχε πει ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής», και ότι «έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων». Νομίζω πως κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί να κρίνει από μόνος του αν και κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις τιμούν τον ίδιο τον κ. Σεραφείμ ως άτομο ή τη θέση που κατέχει ως «πνευματικός πατέρας» του ποιμνίου του, ώστε να έχει την απαίτηση να τον σεβαστούν και όλοι οι υπόλοιποι. Εκτός κι αν πιστεύει ότι, ακριβώς λόγω της θέσης του, τα λόγια του δεν πρέπει να υφίστανται καμία κριτική από κανέναν — οπότε περνάμε σε άλλο, εντελώς διαφορετικό, θέμα...

Πάντως, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από την ομοφοβία του Μητροπολίτη, το ρατσισμό του και τη δικομανία του, είναι η υποκρισία του: βλέπετε, ο «Άγιος» αξιώνει να έχει μόνον ο ίδιος το δικαίωμα να αποκαλεί ψυχοπαθείς τους άλλους — αλλά μόλις κάποιος υπονοήσει οτιδήποτε για τη δική του ψυχική υγεία (όπως έκανε με το γάντι και με το σύνηθες άψογο στιλ του ο Γιάννης Χάρης), τάχα μου προσβάλλεται και ζητάει τα ευρώ με το τσουβάλι.

Ε, τότε, να περάσουμε όλοι από κει να ανάψουμε κανένα κεράκι, να βγάλει κανένα φράγκο, ο άνθρωπος, μην τα ζητάει με αγωγές και γίνεται ρεζίλι στο πανελλήνιο...


[Ενημέρωση: Ο JustAnotherGoneOff, που ήταν παρών, μου λέει ότι η δίκη αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.]

Ευρωεκλογική ανία (ή μήπως άνοια;)

Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν πάντοτε δεύτερης κατηγορίας, μπας κλας, παιδιά ενός κατώτερου λαού, και οι φετινές φαίνεται πως θα είναι ακόμα χειρότερες. Πληθαίνουν οι φωνές των ανθρώπων που δηλώνουν περίτρανα (ή με περισσή απογοήτευση) πως δεν θα πάνε να ψηφίσουν — όχι γιατί βαριούνται, αλλά γιατί νιώθουν ότι κανείς από τους πολιτικάντηδες δεν τους καταλαβαίνει, και κανείς δεν ασχολείται με τα προβλήματά τους. Και έχουν δίκιο, φυσικά — μόνο που η μέθοδος που επιλέγουν για να δείξουν την αντίδρασή τους είναι πέρα για πέρα λάθος.

Κατ’ αρχάς, ας είναι σαφές επιτέλους ότι στην Ελλάδα, τουλάχιστον (δεν ξέρω το κλίμα στις άλλες χώρες), δεν ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές με γνώμονα την ευρωπαϊκή πολιτική, την πορεία της Ευρώπης, τις θέσεις των ευρωπαϊκών κομμάτων στα οποία μετέχουν τα εθνικά κόμματα, ή τίποτα τέτοιο. Ψηφίζουμε εν είδει επίσημου δημοψηφίσματος, απλώς για να δούμε (ή μάλλον να δουν οι πολιτικοί και οι επαγγελματίες δημοσκόποι) πού βρίσκονται τα πράγματα ως προς τα ποσοστά των κομμάτων και την απήχησή τους στο λαό. Πώς αλλιώς εξηγείται το ότι δεν συζητείται πουθενά κανένα ευρωπαϊκό θέμα αλλά οι ομιλούντες και γράφοντες (όσοι έχω δει, ακούσει και διαβάσει εγώ, τουλάχιστον) ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια;

Αυτό το γεγονός επιτείνει την ήδη μεγάλη αδιαφορία των πολιτών, και σίγουρα θα ωθήσει ακόμα περισσότερους στην αποχή. Το αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για όλους μας, καθώς χιλιάδες συμπολίτες μας θα πάνε για μπάνιο εκείνη τη μέρα, νομίζοντας πως έτσι θα έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση, ενώ το μόνο που θα έχουν καταφέρει είναι να βάλουν το βούτυρο στο ψωμί των δυο μεγάλων κομμάτων (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την κοινοτοπία...).

Όπως έχουμε γράψει και παλιότερα, με την ευκαιρία των εθνικών εκλογών του 2007, η αποχή (όπως και η άκυρη ή λευκή ψήφος) μετριέται αποκλειστικά και μόνο για στατιστικούς λόγους και για να έχουν κάτι παραπάνω να λένε στα τηλεοπτικά πάνελ — στην πράξη, αφαιρούνται την ίδια στιγμή από τον υπολογισμό των ποσοστών. Το αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθούν πλασματικά τα ποσοστά όλων των κομμάτων αναλογικά, δηλ. το πρώτο σε ψήφους κόμμα να ωφεληθεί περισσότερο, το δεύτερο κάπως λιγότερο, το τρίτο ακόμα λιγότερο, κ.ο.κ.. Οπότε, εκεί που θα νομίζετε πως με την αποχή σας τους έχετε κάνει τη μούρη κρέας, αυτοί θα δούνε τα ποσοστά τους να κυμαίνονται στα γνωστά επίπεδα (35 με 40 τοις εκατό), παρά τις συνολικά λιγότερες ψήφους, και θα πούνε «ΟΚ, τα κορόιδα παραμένουν κορόιδα — καλά είμαστε»...

Αφού νιώθετε όπως νιώθετε (κι εγώ μαζί σας), η λύση είναι να κάνετε το ακριβώς αντίθετο: να πάτε να ψηφίσετε οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκτός από τα δυο μεγάλα που κυβερνούν εναλλάξ, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Κάντε τους να τρελαθούν δίνοντας απίθανα ποσοστά σε όλους τους υπόλοιπους, πράγμα που αυτόματα θα μειώσει τα δικά τους ποσοστά — κάντε τα μαθηματικά σύμμαχό σας. Αυτοί, βέβαια, θα βγουν στα πάνελ και θα μιλάνε ψύχραιμα και απαξιωτικά για «ψήφο διαμαρτυρίας» και άλλα τέτοια λόγια ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μέσα τους θα τρέμουν.

Απέχοντας, δεν τιμωρείτε αυτούς — τιμωρείτε εαυτούς...

Ο καθαρολόγος εκδικητής ξαναχτυπά

Πριν από περίπου δύο χρόνια (πώς περνάνε τα άτιμα...), είχα αναρτήσει ένα χαρακτηριστικόν δείγμα γλωσσαμύντορος.

Ο τύπος εκείνος, λοιπόν, ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά σε αναγγελία κηδείας -- και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον παρωχημένο, ημιμαθή και συμπλεγματικό διδακτισμό του, δείχνοντας παράλληλα πλήρη ασέβεια στον πόνο των συγγενών του μακαρίτη:



Τα τελικά "ν" είναι ημίμετρα, αγαπητέ. Βάλε και δυο-τρεις δοτικές, εκεί πέρα, να γουστάρουμε...